zdj. internet
O, nie jest łatwo
W czasie chaosu żyć
Informacyjny sztorm
Energetyczny ścisk
Otacza cię ze wszystkich stron
I lękasz się o siebie, o bliskich
O swój dom
O nasz wspólny dom
Samotnie, bo bliscy
pod grubym betonem śpią
Przekonani,...
Że śnią swoje sny
Tak wybrali
Pozwól im...
Możesz strzec tylko swoich drzwi
Pozostań w ciszy
W Boskim spokoju tkwij
Ufaj
Czekaj
Nadejdzie piękny świt
Odnajduję siebie
W słowach przez lata zapisanych
W odpowiedziach
Które istniały na długo
Przed pytaniami
Odnajduję siebie
W dążeniach do poznania
W pragnieniach
I w zaskakujących, nagłych
Zrozumieniach
Odnajduję siebie
W poszukiwaniach
Swoich najmniejszych cząsteczek
I w zauważaniu ich
Drżących ze szczęścia
Gdy udaje mi się rozpoznać
Zaznaczoną do nich srebrną nitką
Krystaliczną ścieżkę
Na bezludnym wzgórzu
Wśród traw dzikiej
łąki
Stoi ławeczka
Prawie niewidoczna
Niepozorna
Prosta
Zwyczajna deska na nóżkach
Lecz jej widok rodzi pytania
Kto ją postawił na pustkowiu
Z jaką intencją…
Czy to podarunek dla włóczykijów
Którzy spacerują po bezdrożach
Jestem w tej niezorganizowanej grupie
Więc siadam…
Rozległa przestrzeń dla oczu
Lecz po chwili zamykam je
By lepiej poczuć wietrzyk na skroniach
I ławeczkę, oazę
Emanującą błogim spokojem
Bratnie Dusze
Spotykają
się tutaj
Na
chwilę
A
czasem mijają się tylko
Jako
przechodnie
Lecz,
gdy skrzyżują wzrok
Wiedzą
Wiedzą
natychmiast
Bez cienia
wątpliwości
Rozpoznają
siebie
Następuje
dotknięcie czegoś
Dobrze
znanego
Z
poza czasu
W jednym
błysku oka
Uwalnia się
Radość ogromna i tęsknota
Bratnich
Dusz
Złote okruszki…
Słońce późnym popołudniem
Rzucało refleksy na pożegnanie
Pięknej Ziemi...
Tak pieszczotliwie
Jak najczulszy kochanek
Szłam znajomą alejką...
Drzewa przyjmowały złote promienie
Jedną stroną
Drugą…
Od razu tworzyły cienie
Olśniło mnie!
To była taka gra jak we mnie
Tyle powitań...
Tyle pożegnań...
Przepłynęło przeze mnie
A ja, choć czułam
Że coś się kończyło...
Niemożliwe do zatrzymania
I, że choć tak żal tego było...
I, że był ból pożegnania...
To i tak widziałam, że to było piękne…
Przenikało się to we mnie
Smutek wciskał się mocno
W chwilę, która trwała
Lecz radość tej chwili nadal
W nieporuszonym pięknie istniała
W wymownej ciszy
odkrywałam nowe...
Złote okruszki zrozumienia
Obejmowałam je drżącym wzrokiem
I zbierałam z alejki
Jak drogocenne klejnoty
Wiosna
przyszła!
Co roku przychodzi o tej porze
Lecz TA wiosna jest inna
Jest
MOCarna
Przebudza
nie tylko przyrodę
Promieniem
życia dotyka
Ziarenek
w sercach ludzi
Tych
jeszcze śpiących
I
pobudza
Pragnienie
życia
I do
wzrostu, do wolności
Budzi,
budzi, budzi
Wstawajcie
śpiochy!
Koniec
drzemek
Ściągnijcie
maski do spania
Otwórzcie
oczy
I z
szeroko otwartymi sercami
Bierzmy
się razem
Do
pięknego
Twórczego
działania
