Na bezludnym wzgórzu
Wśród traw dzikiej
łąki
Stoi ławeczka
Prawie niewidoczna
Niepozorna
Prosta
Zwyczajna deska na nóżkach
Lecz jej widok rodzi pytania
Kto ją postawił na pustkowiu
Z jaką intencją…
Czy to podarunek dla włóczykijów
Którzy spacerują po bezdrożach
Jestem w tej niezorganizowanej grupie
Więc siadam…
Rozległa przestrzeń dla oczu
Lecz po chwili zamykam je
By lepiej poczuć wietrzyk na skroniach
I ławeczkę, oazę
Emanującą błogim spokojem
Bratnie Dusze
Spotykają
się tutaj
Na
chwilę
A
czasem mijają się tylko
Jako
przechodnie
Lecz,
gdy skrzyżują wzrok
Wiedzą
Wiedzą
natychmiast
Bez cienia
wątpliwości
Rozpoznają
siebie
Następuje
dotknięcie czegoś
Dobrze
znanego
Z
poza czasu
W jednym
błysku oka
Uwalnia się
Radość ogromna i tęsknota
Bratnich
Dusz
Złote okruszki…
Słońce późnym popołudniem
Rzucało refleksy na pożegnanie
Pięknej Ziemi...
Tak pieszczotliwie
Jak najczulszy kochanek
Szłam znajomą alejką...
Drzewa przyjmowały złote promienie
Jedną stroną
Drugą…
Od razu tworzyły cienie
Olśniło mnie!
To była taka gra jak we mnie
Tyle powitań...
Tyle pożegnań...
Przepłynęło przeze mnie
A ja, choć czułam
Że coś się kończyło...
Niemożliwe do zatrzymania
I, że choć tak żal tego było...
I, że był ból pożegnania...
To i tak widziałam, że to było piękne…
Przenikało się to we mnie
Smutek wciskał się mocno
W chwilę, która trwała
Lecz radość tej chwili nadal
W nieporuszonym pięknie istniała
W wymownej ciszy
odkrywałam nowe...
Złote okruszki zrozumienia
Obejmowałam je drżącym wzrokiem
I zbierałam z alejki
Jak drogocenne klejnoty
Wiosna
przyszła!
Co roku przychodzi o tej porze
Lecz TA wiosna jest inna
Jest
MOCarna
Przebudza
nie tylko przyrodę
Promieniem
życia dotyka
Ziarenek
w sercach ludzi
Tych
jeszcze śpiących
I
pobudza
Pragnienie
życia
I do
wzrostu, do wolności
Budzi,
budzi, budzi
Wstawajcie
śpiochy!
Koniec
drzemek
Ściągnijcie
maski do spania
Otwórzcie
oczy
I z
szeroko otwartymi sercami
Bierzmy
się razem
Do
pięknego
Twórczego
działania
Wiem,
że martwisz się o jutro
Bo
świat się zachwiał
Lecz
porzuć to…
Nie
zasilaj.
Wznieś
się ponad
Zobacz
Nowy
świat wstaje
Życie
odradza się
Nowe
kwitnące ogrody
W
słońcu lśnią
To nasz
raj
Dojrzewają
pyszne owoce
Wypielęgnowane
naszą myślą
Dobrym
słowem i dotykiem
Będą
smakować wyśmienicie
Uśmiechaj
się i twórz
Życie
o jakim marzysz
I nie istotne
Czy jesteś stary
Czy młody
Dla wszystkich
dojrzewają
Życiodajne
ogrody
Jeszcze ciemność
Spowija
ziemię
I
wydaje się
Że
wszystko śpi
Lecz
nie… nie śpi
To
jest cisza
Wyczekiwania
Trwanie
chwili
Przed
spektaklem
Wymowna
cisza
Radość
narasta
i...
Świta!
Obietnica
Coraz
większa…
Ciemność
rozpuszcza się
Znika…
Bóg
różową miłością
Maluje
niebo…
Turmalinem,
rubinem
Czerp
z tego
