Wiem,
że martwisz się o jutro
Bo
świat się zachwiał
Lecz
porzuć to…
Nie
zasilaj.
Wznieś
się ponad
Zobacz
Nowy
świat wstaje
Życie
odradza się
Nowe
kwitnące ogrody
W
słońcu lśnią
To nasz
raj
Dojrzewają
pyszne owoce
Wypielęgnowane
naszą myślą
Dobrym
słowem i dotykiem
Będą
smakować wyśmienicie
Uśmiechaj
się i twórz
Życie
o jakim marzysz
I nie istotne
Czy jesteś stary
Czy młody
Dla wszystkich
dojrzewają
Życiodajne
ogrody
Jeszcze ciemność
Spowija
ziemię
I
wydaje się
Że
wszystko śpi
Lecz
nie… nie śpi
To
jest cisza
Wyczekiwania
Trwanie
chwili
Przed
spektaklem
Wymowna
cisza
Radość
narasta
i...
Świta!
Obietnica
Coraz
większa…
Ciemność
rozpuszcza się
Znika…
Bóg
różową miłością
Maluje
niebo…
Turmalinem,
rubinem
Czerp
z tego
 |
| zdj.net Marianna Bartke |
|
Odczułam Może
zobaczyłam… Kochającą muzykę Te życiodajne
dźwięki Pochodziły
zewsząd I ... znikąd... Rozchodziły
się Delikatnie Wypełniając
przestrzeń Tak cudownie Wibrowało
powietrze Boska
kochająca siła Płynęła... Wnikała We
wszystko, co żyło I Miłością
Uzdrawiała... W
dotkniętym sercu Wielkie
drżenie Wdzięczność Wzruszenie |
Był taki
piękny wieczór…
Słońce
w ciepłym kolorze
Schylało
się do drzew
Pieszcząc światłem
konary
i kolorowe liście
Było
jakoś tak
Uroczyście…
Ptaki
wracały do gniazd
W
ufności jutra
Wśród
drzew
Magicznie
tańczyły
Ostatnie
promienie
Ogarnęło
mnie wzruszenie
W uniesieniu
tej chwili
Niczym
niezmącony
Spokój
trwał
Wiara
Taka
życia pewność
Niebo
i Ziemia
Dzień
i Noc
Scalały się
Tworząc
Boską Jedność
zdj. z internetu
W poszukiwaniu twórczej nutki
Skierowałam
się nad morze
Chciałam
przy jego kojącym szumie
spokojny
wiersz utworzyć…
A
ono zaskoczyło mnie furią!
Wtargnęło we mnie
Ryczącym
hukiem
Zanim
je ujrzałam
Ciekawość
wbiegła na szczyt
W
grozie i pięknie
Jego
pomruku
Październikowe
morze
Groźne
i lśniące
Piętrzyło fale w rozpędzie
Szalonym
jakimś
Kłębiło,
wiło się i…
Rzucało
nimi wszędzie
Wdarło
się we mnie!
Wstrząsnęło
Zachwyciło
Obezwładniło
Przelało
I mogłam
jedynie myśleć
Żywiołowa
Wspaniałość!
Było
wrześniowe popołudnie
Czekało
wszystko…
Wiatr
w drzewach
Woda
w stawie
Pachnąca
Ziemia
I
Ogień w ognisku
Wytwarzała
się przestrzeń…
Przecudne
mandale
Lśniły
w kropelkach rosy
Przez
babie lato utkane
Pod
lasem
W maleńkie serduszka przybrane
Różowiły
się wrzosy
Lato
w zwiewnej sukience
Zbierało
jabłka na drogę
A w złotej
pelerynie
U
progu
czekała
Jesień
Był
wrzesień
Wszystko
było gotowe
Dla
nowego istnienia
Słońce
odebrało znak
I skrzyżowało
kosmiczne promienie
by mogło
się wypełnić
Przeznaczenie…
I
oto rozległ się
Pierwszy
płacz dziecka
Jest!
– głos akuszerki
Córeczka!
Żyjemy
na krańcu czasów
Od wieków przepowiadanych
My
to mamy szczęście
Nie
wszystkim było dane
Brać
udział w ostatniej odsłonie
Tak
wielkiego spektaklu
Skronie
pulsują i serce płonie!
Odegrajmy
po mistrzowsku
Sceny
ostatniego aktu…
Dialog
jest gotowy
W naszych
sercach zapisany
Miłością
Pierwotnego Ojca
My
go teraz tylko – uwalniamy
Zarządcy
teatrem Ziemia
Nadużyli naszej gościnności
Robiąc
to, co nam nie służy
Bazując na naszej naiwności, niewinności
Pisali
role pełne przemocy, strachu, wyzysku
Ciemiężycieli
nie zatrzymujmy dłużej…
Zbudujemy
Nową Ziemię
Gdzie
całe Ludzkie Plemię
Żyć
będzie
W
Jedności
W Miłości
W
Radości
W
Obfitości
Zbudujemy
taki system wszędzie
Że odtąd brat bratu
Prawdziwym
bratem będzie
