Odkop się

 

Jesteś jak pryzmat prawdy

lecz nie pamiętasz,

bo dałeś się obkleić etykietkami

jak słup ogłoszeniowy

Nie przepuszczasz światła...

Wygrzeb się  stamtąd

czekam na ciebie...

Bądź jak wiatr

zerwij te karteczki

Bądź jak deszcz

zmyj je

Rozpal kominek w swoim sercu

i rozpuść

fałszywe przekonania o sobie

Nie bój się

tam pod spodem

odnajdziesz siebie

Poczuj swoje dobro i piękno

Zaświeć

Dziękuję za moją inność

 Dziękuję

za moją inność

to dzięki niej

od zawsze

podążałam własną ścieżką

dzięki niej

stawałam się obserwatorem

mogłam widzieć więcej

niż widziały oczy

mogłam rozumieć więcej

niż sugerował umysł

Błogosławię

moją inność

to ona wskazywała mi

ukryte przejścia

złote schodki

prowadzące w głąb siebie

bym mogła odkrywać

wyłaniającą się prawdę

lśniącą coraz bardziej

niczym diament

Dziękuję mojej inności

kiedyś nie do końca rozumianej

bardzo osamotnionej...

Wyzwoliła się

i na skrzydłach miłości

zerwała się do wysokich lotów

Moja inność

stała się dla mnie

najcudowniejszym skarbem

Nadejdzie świt

zdj. internet

O, nie jest łatwo 

W czasie chaosu żyć

Informacyjny sztorm

Energetyczny ścisk

Otacza cię ze wszystkich stron

I lękasz się o siebie, o bliskich

O swój dom

O nasz wspólny dom

Samotnie, bo bliscy

pod grubym betonem śpią

Przekonani,...

Że śnią swoje sny

Tak wybrali

Pozwól im...

Możesz strzec tylko swoich drzwi

Pozostań w ciszy

W Boskim spokoju tkwij

Ufaj

Czekaj

Nadejdzie piękny świt

Odnajduję siebie

                                                           zdj depositphotos

Odnajduję siebie

W słowach przez lata zapisanych

W odpowiedziach

Które istniały na długo

Przed pytaniami

Odnajduję siebie

W dążeniach do poznania

W pragnieniach

I w zaskakujących, nagłych

Zrozumieniach

Odnajduję siebie

W poszukiwaniach

Swoich najmniejszych cząsteczek

I w zauważaniu ich

Drżących ze szczęścia

Gdy udaje mi się rozpoznać

Zaznaczoną do nich srebrną nitką

Krystaliczną ścieżkę

Ławeczka

Na bezludnym wzgórzu

Wśród traw dzikiej łąki

Stoi ławeczka

Prawie niewidoczna

Niepozorna

Prosta

Zwyczajna deska na nóżkach

Lecz jej widok rodzi pytania

Kto ją postawił na pustkowiu

Z jaką intencją…

Czy to podarunek dla włóczykijów

Którzy spacerują po bezdrożach

Jestem w tej niezorganizowanej grupie

Więc siadam…

Rozległa przestrzeń dla oczu

Lecz po chwili zamykam je

By lepiej poczuć wietrzyk na skroniach

I ławeczkę, oazę

Emanującą błogim spokojem

Bratnie Dusze

                                                               zdj. Pinterest

Bratnie Dusze

Spotykają się tutaj

Na chwilę

A czasem mijają się tylko

Jako przechodnie

Lecz, gdy skrzyżują wzrok

Wiedzą

Wiedzą natychmiast

Bez cienia wątpliwości

Rozpoznają  siebie

Następuje dotknięcie czegoś

Dobrze znanego

Z poza czasu

W jednym błysku oka

Uwalnia się

 Radość ogromna i tęsknota

Bratnich Dusz

Złote okruszki...

                                                       zdj. Izafotografuje.pl

Złote okruszki…

 

Słońce późnym popołudniem 

Rzucało refleksy na pożegnanie

Pięknej  Ziemi...

Tak pieszczotliwie

Jak najczulszy kochanek

Szłam znajomą alejką...

Drzewa przyjmowały złote promienie

Jedną stroną

Drugą… 

Od razu tworzyły cienie

Olśniło mnie!

To była taka gra jak we mnie

Tyle powitań... 

Tyle pożegnań... 

Przepłynęło przeze mnie

A ja, choć czułam 

Że coś się kończyło...

Niemożliwe do zatrzymania

I, że choć tak żal tego było...

I, że był ból pożegnania...

To i tak widziałam, że to było piękne…

Przenikało się to we mnie

Smutek wciskał się mocno

W chwilę, która trwała

Lecz radość tej chwili nadal

W nieporuszonym pięknie istniała

W wymownej ciszy 

 odkrywałam nowe...

Złote okruszki zrozumienia

Obejmowałam je drżącym wzrokiem

I zbierałam z alejki

Jak drogocenne klejnoty